ALTIN
DOLAR
EURO
BIST
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Hatay °C

Şarkıların Tadı Vardı | İbrahim Uysal

06.04.2022
326
A+
A-
Şarkıların Tadı Vardı | İbrahim Uysal

Herkesin bir işi vardı. Boş olmak bile bir işti. Çalışan çalıştığını bilir, zaman kendi seyrinde akar, geçerdi.

Hani eskiler derler ya, “büyük, büyüklüğünü, küçük de küçüklüğünü bilir” diye.

Saatle bile bir başka anlamlıydı.

“On ikiye beş kala, beni biraz oyala..!”

Ya da, Nazım Hikmet kim bilir neden dedi:

“Saat dört, yoksun/ Saat beş, yok./ Altı, yedi, ertesi gün, daha ertesi/ ve belki kim bilir?/ Kitap okurum/ İçinde sen varsın/ Şarkı dinlerim İçinde sen/ Oturdum ekmeğimi yerim/ Karşımda sen oturursun/ Çalışırım, Karşımda sen” diye?

O kadar karma karışık hale geldi ki her şey, kimse bir şey anlamıyor artık olandan, kalandan ve bitenden. Nejat İşler anca mırıldansın dizelerinde;

“Hayat nefes almakla geçen günler değil/ sonumuzun farkında olmakla ilgili biraz/ ve hayatın kum saatini sen değil/ biriktirdiğin anılar tutar, o kadar…/ zamanım dar/ benimle kal/ gitme bu gece

yanımda kal” diye.

Artık her şey o kadar o kadar hızlı, bizsiz, kimliksiz ve kişiliksiz ki. Herkes anı yaşama derdinde. Oysa o “an”lardır, bizi o güzel yarınlara götüren.

O güzel anlarda ürettiğimiz, yetiştirdiğimiz, okuduğumuz, yaptığımız ve yeşerttiğimizdir yarınlar ve yaşam.

Öyle hovarda olduk ki kendimize, sevgimize ve yarınlara…

Siz eğlendiğinizi sanıyorsunuz, ama yarınlarınız ağlıyor. Hem de size baka baka. Kendinin umrunda olmazken.

Ya Zeki Müren’in o Cemal Safi’nin dizeleri ile haykırışlarına ne dersiniz ki?

“Yalvarırım mektup yaz beş dakika ayırda/ Su serp yanan bağrıma sağlığını duyur da/ Yaban gülü gibisin dağda, kırda, bayırda/ Seni dermem imkânsız, imkânsız, imkânsız rüyalarım olmasa…”

Evet, yakında biz biz olmaktan çıkıp, ne olacaksak, bir başka şey olunca, gerçekten ne rüyalar kalacak ne de biz.

Uyandığımızda ise, Enis Behiç Koryürek’in dizeleri gibi hayıflanacağınız:

“Geçsin günler, haftalar,/ Aylar, mevsimler, yıllar…/ Zaman sanki bir rüzgâr/ Ve bir su gibi aksın…/ Sen gözlerimde bir renk/ Kulaklarımda bir ses/ Ve içimde bir nefes/ Olarak kalacaksın…”

Ya, Necip Fazıl Kısakürek ne arar ki dizelerinde:

“Kim bilir nerdesiniz,/ Geçen dakikalarım?/ Kim bilir nerdesiniz?

Yıldızların korkarım,/ Düştüğü yerdesiniz;/ Geçen dakikalarım?” der, umutsuzca.

Ve yine Nazım’ın dediği gibi “Henüz vakit varken, gülüm/ Paris yanıp yıkılmadan,/ henüz vakit varken, gülüm,/ yüreğim dalındayken henüz, …. …”

Ayılıp, uyuduğumuz bu ölüm uykusundan uyanıp, kendimize, çevremize bir bakıp da umutlansak mı? Yarınlardan utanmamak, yarından yok olmamak için.

Ne dersiniz..!

 

ibrahim uysal
BİR YORUM YAZIN
ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.