Gökhan Barış Pekşen’e | Yaşar Üstün
![Gökhan Barış Pekşen’e | Yaşar Üstün](https://yaziatolyesi.com/wp-content/uploads/2024/06/Gokhan-Baris-Peksen-Yasar-Ustun-siirler-512_k8ujn.jpg)
Oda dolusu yalnızlık
İnsanın içinde oda dolusu kalabalık
Bi tarafımız çocuk olsa da
Çanlar cocuklar için çalmasın
Kafeslerimiz tel orgü değil ki
Demirpençe hayatla
Tanri’mizla bizi ele avuca
Yıldıza güneşe bıraktığı…
Işıklarda kor karanlık ettigi
Sen benim yaşıma gel…
Bak ömrüne neler takılacak
Bak ömründe hangi
Trenler
İstasyonsuz
hep kalkacak…
…
Gökhan Barış Pekşen şiiri…
Burada, bu odada, bu şiirde
kendime yazdığım büyük yalnızlık
küfrün toprağında tenimi örtüpte beni nefessiz bırakan..
Belki bir gün buluşur diye
aynı ormanda kaybolan çocuklar ruhumun kafesini kıra kıra sis çanlarını çalıyorlardı Tanrı’nın kayıp cennetinde..
Kimse sesini çıkarmadı o vakit
sessizliğin o koyu ışığı
fişlenmiş rüyalarımın çığlıklarından uyandırıyor beni..
Yani..
Kim demiş, kırklarına yaklaşan bir adamın yası sıkıcı olur diye..
Yani..
Bazen işte böyledir, saçı başı dağılır aynada ki yüzümün..
Ne cehennemdir ama!
Lacivert lafların, şairane acılarının ardına sığınma..
– Özgür Kafes
– Gökhan Pekşen
– 01062017
…