ALTIN
DOLAR
EURO
BIST
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 8°C
Yağışlı

Çivisi Oynayan Fotoğraflar | Sonay Karasu

09.01.2021
789
A+
A-
Çivisi Oynayan Fotoğraflar  | Sonay Karasu

Hafızamın duvarına astığım bütün fotoğrafların oynamıştı çivisi; bir bir düşüyorlardı. Önce renkleri soldu, sonra tebessümleri…. Bugün farkettim ki artık çok uzaktan bakıyorlardı. Bir iki cümleden de ibaret olsa razı gelebilirdim veda sözlerine…

Seslerinden kalan son hatırayı saklardım iç kulak zarımda. Kim bilir!

Belki söylenecek bir şey kalmamıştır.

Ya da çok şey vardır da gerek duyulmamıştır. Hangisi diğerinden daha feci bir ihtimal karar veremedim şu an.

Bütün afetler yaşanmış ve geriye ne kaldı ise sessizce kabullenilmiş yetim bir acı.

Veya

Kopamayan  fırtınaların beklenişi gibi korkulu ve derin bir his.

Biri birinden sessizce giderse orada hüzün kalır.

Biri birinden sözcükleri kıra döke giderse de orada hüzün kalır.  

Olan oldu; ruhumun arka kapısından süpürülen bölük pörçük anıları, alelacele kirli bir çuvala dolduran hurdacıya kaldı bütün suçlar.

Nereden geldim?

Neredeydim?

Nereye gidiyorum?

Bir boşluğun sırtına yapışmış, içi yağmur yüklü bulutların içinden geçiyorum. Ülkemin göğüs kafesini sızlatan bir ağrı ile eşdeğer bir kaygıyı en cesur halimle taşıyorum.

Sahip çıkamadığım umudumu demir kapılı bir yetimhaneye bırakır gibi gözüm arkada kalarak terk ediyorum. Bir gün geri almak için  döner miyim? Dönsem de beni affeder mi? Bekler mi beni?  Kucağıma sığmayan soru yığınlarım  ve hastalıklı şüphelerimle uzaklaştım oracıktan. Bıraktığım bendim aslında; hafızamın duvarından düşen son fotoğrafta kendimi gördüm. Hiç bir zaman net hatırlayamadığım çocukluğumdu çatlayan çerçevede yaralanan.

Artık biliyordum.

Bir cam kenarından ibarettim.

Beklemeyi iyi bilen ve iyi bildiği beklemekten beslenen.

Sonay Karasu

ETİKETLER: , ,
BİR YORUM YAZIN
ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.