Söz Sahibi / Yelda Karataş

0
91

“Vücudun bütün topraklarında birini sevince başlıyor özgürlük.”

 

 
Ateşliydim yorgundum
kötüydüm
sahibinden ev baktım günlerce
çözemedim sahibi olmak nedir
bir insanın, bir aşkın ve sözün
 
ölümü iplemeyen bir yaşam istedim
korkulu çığlığında asılı kaldım ciğerimin
yalnızdım, yorgundum doktor çok biliyordu
doktor iç organlarıma dair her şeyi biliyordu
 
kızgındım ve çok bitkin
maç sesi özledim o hiç sevmediğim
santrafor kelimesi damarımdan nasıl akar merak ettim
ofsayt çekilir miydi mesela bütün ayrılıklara
saçmalıyor muydu insan ölüm yüzünü böyle okşayınca
 
iki oğul doğurdum
kalbim ne çok onlara ait bildim
 
üzgündüm yalnızdım
kırık dökük bir kaç ses ateşli düşlerimde
bütün ölülerimi ziyaret ettim
ve ışık huzmesi bir tanesi
 
insan en çok sevildiğine inanmak istiyor
hayatı onaylamak için
kardeş bir yüreğin şafağına inanmak
hayat veren serumun sıcaklığına bırakır gibi bırakmak
avucunu
bir dostun avucuna
 
vücudun bütün topraklarında birini sevince başlıyor özgürlük
bağımsızlığını ilan ediyor yaşam;
en iyi bunu bildim
 
patlayan kılcal damarlarım hızla kavuştu rengine
ateşi alnımdan düştü gecenin
gözyaşlarım da sustu
mor akıyordu kaç seherdir
 
sonra oğlum geldi İstanbul’dan
şafağın sahipsizliğini bilen her şeyim ayağa kalktı
ölüme ve ölümü hatırlayan her şeye karşın
susmuyor hayatı böyle seven yüreğim
iyiyim şimdi..
 
Yelda Karataş
 
23 Eylül, 2017