Söylesene Ofelya / Kadir Benek

0
191

Gece nerde başlıyor, nerede son buluyor? Ürkek mevsimleri yıldızların
Kalbim bu sessiz bu suskun

Gezegen sen misin? Ezgilerden süzülen acılarla.
Hiç kendiliğinden gelen cümleler olmayacak mı?Bizim için hayat
hep aynı öyküde mi yarım kalacak yıllarımız Ve yollarımız.
Ki bir türlü gidilmemiş, O lanetli pencere önünde seyrederken kaderimi
Bir ümit bir sözcük gösterir yüzünü bazen
bir kuşun kanadında göğe yükselen…

Sen de duyuyor musun Ofelya?
Şiirlerin, imgelerin bir ağıdı var ikimiz için
Sessizce, çaresiz dolduruyor bizde. kalan boşluğu
O kırmızı gül duruyor hala
Hala dikenleri ellerime saplı
Ama sen yoksun Ofelya.
Özleminin işgalinde uykularım Lekelendi ak yüzü bulutların
Ve ben sana susuz bir toprağın
Yağmur damlasına hasretliğince
Hasretim!
Ve aslında bu aşk için artık çok geç olduğunu, giden sevdaların bir daha dönmeyeceğini de
Biliyordum
Biliyordum
Elim,Ayağım ,Kalbim ve yüreğimin
Hiç bir güz sayfasında Yer almadığını
Ama sevmek ölümsüzdür
Unutmak da…