SON | Yelda Karataş

0
115

Kimin öyküsüdür bu sonsuza gizlenen
Sanki bir beyaz at ovayı arşınlıyor
yerlere saçılmış anılarımı topluyorum ardı sıra
Yüreğim… ne çok sözünü ettim
çocuk yaralarını sarmaktan kendine zamanı yok
Bu son olmalı diyorum hazırlıksız yakalanmak sevince
bu son
umudu dünya mıdır evrenin
ömrüm nasıl gizlenir ve bir çiçeğin anlamı nedir
şehvetle açılan bir yaranın
ölüm… sen hangi tuğlanın ardına sıkıştın bunca
karanlıkta.

Yelda Karataş
1996, Ürperme

Fotograf: Yelda Karataş, 1998