Ofelya’ya mektuplar / Kadir Benek

0
74

Gözlerim resminle her buluştuğunda gökyüzüne yürüyorum ben. Yıldızlar cennetinde senin yıldızının dibine çöküp, seni soruyorum her gece.

Ayrılığımızın bir düş olduğuna inanıyorum hala. Anılarımız dizboyu, anılarımız benim aklımda derya ve onlar sırça bir tablodur, her geceye asılır yeniden.

Ve her günde kırılıp dağılır yeniden. Şimdi yalnızlığım kocaman bir ülke.Büyüdükçe büyüyor yıldız diplerinde. Sana dair sözcükler biriktiriyorum yastığımın altında.

Hepsi de acının öbür adı, hepsi hasretlik çölde su misali.

Sensiz uykularım yanıyor yüreğim gibi. Ben sana yanıyorum biliyor musun ve buna en çok yıldızlar şaşıyor. Ama bize en çok yıldızlar ağlıyor. Çünkü ben her gece sensizliğimi en çok onlara anlattım.

Biliyorum, sen de biliyorsun kalbimdeki bu sultanlık bu istila sensin.

Ofelya, bir tanem…

Şimdi hayat tersinden akmaya başladı ve Yalnızlığım sağnak yağmurlar misali, pencerelerim sıkı sıkıya kapalı. Bu mahzun şehrin feryatları düşüyor sisli camlarıma.

Bana bak Ofelya, ara ver koşuna, soluklan bir yol, bana bak. Gördün mü Ofelya, gözlerin nasıl bir hazinedir, yürek boşluğumu dolduran. Artık benden geriye kalan bir ateşin külleridir,

küllerimi armağan ediyorum sana. Bu şehrin deli rüzgarlarına da söyledim, yürüdüğün yollara beni savuracaklar. Bilmem tanıyacak mısın beni ama unutma her gece bizim için bir eski masal aşkına bak yıldızlara..

..

Kadir Benek