Mutluluk | Yılmaz Pirinççi

0
139

Bazen birini öyle hissedersin ki
Ona baktığın zaman sevinçten ağlayacağı gelir insanın. 
Bütün hüzünlerini bütün kederlerini yudum yudum içmek 
Etrafında sevgi ile yedi kat bir atmosfer olmak istersin gök kuşağı renginde. 
Onun gözlerinde her keder içilesi 
Her çile çekilesi gelir. 
Bütün efsaneler yitip gider gözlerinde
Sanki bütün yeminler onun adıyla başlar 
Sanki mutluluk o işte. 
Sanki cennet o dersin

Çocukluğun onun sesinde ses olur sana 
Masumiyetin rengi o olur. 
Gözlerinde binlerce mücevher ışıltısı 
Dokunuşunda hayat vardır. 
Bir hayalin ürkütücü gerçekliği 
Bir mucizenin şaşkınlığı ile bakarsın ona 
Hani bazen kendine dersin ya
Allah‘ım şimdi bu benim mi yani 
Bu cennet
Bu mutluluk 
Bu bulutlarda ki ben miyim

Geçen gündüzün birbirine karışır. 
Hem öyle güzel ki.
Gecenin bir yarısı nedensiz uyandığını düşünmezsin de
Gözlerini kapadığında onu yeniden düşlüyor olmanın o masum tebessümü düşer yüzüne. 
Hani biraz aptalca denir ya.. 
İşte o saf gülüş düşer yüzüne

Her şarkı biraz o olur biraz sen
Her an biraz onunlasın
Farkında olmadan 
Bilmiyorum işte 
Ağaçtan başına düşen bir elmanın mutluluğu mu
Yoksa ademin Havva da gördüğü cennet mi?

Mutluluğun tanımı bu belki de
Bir bakış 
Bir gülüş. 
Bir hayat
Bir dünya…