Krizantem / Murat Halıcı

0
362

Bunca zaman geçerim karşına

Hiç gösterdin mi ayna sen bana ölümü?

Hep birilerini gördüm sende

Yaşayanları

Gülüşenleri

Oynaşanları

Yüzümde derinleşen çizgileri değil

Yamuk kravatımı gösterdin hep bana

Gizledin benden

Köşedeki

Boynu bükük krizantemi

 

Göremediğim tek şey kendimmiş sende

Sesim bir de

Ve köşedeki

Krizantem

 

Esrik bir rüzgarın büyüsünde vadilerim

Naraları korkutur içimdeki gelincikleri

Sular uyanmıştır mahmur gözlerle

Ve Güneş bile üşümüştür eminim

Ölüm

Krizantemi

Ziyaret ettiğinde

 

Hani bir his vardır içimizde

Doyamadığımız çocukluğumuzdan miras

Bir misketteki ışığın tebessümü

Hani hayallerimizin bir topaçta dönüşü

Komşu kızının bebeğini bırakıp yanağımızdan öpüşü

Tatlı bir ürpertide yuvalanmış hayatın

Bir pamuk şekeri gibi

Gökkuşağını bize sunuşu

Aslında çocukluğu güzel yapan

Uzak oluşudur ölümün

 

En cesur çocuklardır aslında

Ölümden hiç korkmaz onlar

Ve hayattan da

Aç kalmaktan da

Ama aç ta kalırlar

Ölürler de

Çünkü daha çok doymalıdır birileri

Ve aç kalmalıdır ötekiler

Ve ölmelidirler

Birleşik kaplar teorisi yani

Zaten

Krizantemi bile ziyaret ettiyse ölüm

Biz kimiz ki?

 

 

Sahi yaşıyorsan hâlâ

Söylesene krizantem

Kimsin sen?

Aşkın çiçeği misin?

Ölümün çiçeği mi?

Yoksa aşk ölümün

Ölüm aşkın bir gereği mi?