Hani aşkta çocuktum / Aliye ÖZLÜ

0
255


Avlanan yorgundur 
Aradığı yolda. 
Çocuktum, 

Acıkmıştım, 
Yorgun düşmüştü gönlüm ! 
Ki avlandım. 
Bir bir ellerimden kaydı 
Oyuncaklarım. 
Ve bir bir ezdi 
Oyuncaklarımı, 
Panzerleri ara sokakların. 
Bakakaldık gidene gelene, 
Çocuk gözlerimiz 
Yüreklerine gömülerek. 
İstanbul’u Galata’sından 
Seyre dalacaktık, 
Uğur böceğinden 
Elbiseler giyince. 
Fabrikaları işçilerin 
Basamadı kumaşları!

Yeniay doğunca bir bana bak 
Bir de dolunayda 
Paramparça 
Uğurböcekli elbiselerim. 
Çocukluğumla sula 
Her kurumuş kusurumu 
Hani aşkta çocuktum 
Acıkmıştım ya 
Yorgun düşmüştü ya gönlüm. 
Avlama 
Tavlama beni 
Aslanın ağzına düşen 
Ceylanım şimdi. 
Aşkta 
Çocuğum 
Açım 
Yorgunum şimdi 
Hani ya anla.

Rüzgar gülünü 
Güneşime tak. 
Boğulmaz sanma 
Çocuk havuzunda 
Çocukluğumuz 
Doldurduğumuz kovanları 
Gece ayıları çalmıştı 
Hatırla 
Ay tutulurken 
Uykumuzda vızıldayamadan. 
Tut oyuncaklarımızı 
Sarıl bana 
Sımsıkı ayrılmadan 
Zaman Mars’tamı 
Sorgulamadan 
Ak içime içime 
Bacaklarımı ayırmadan 
Sıyır gül dikenlerini 
Emsin suyumuzu. 
Hani taze kalsın diye 
Aspirin falan atmadan 
İki kere iki dört 
Yaşamı istiyorum 
Basit , net ve iddialı. 
Kefesinde sallanarak 
Dönme dolapların 
Kurumuş sünger 
Bütün hücrelerimiz 
Çekmeli 
Tüm renkleri. 
Trenle mi geleceksin bugün 
Durma hiçbir istasyonda 
Toplama kır çiçeklerini 
Onlarla donattım zaten evimi.

31.08.2005