Biz sus oluyoruz | Yılmaz Pirinççi

0
100

Birbirine değecek, ama birbirine değmeyen hayatlar yaşıyoruz be Cane 
Her şey mümkün…

Herşey imkansız… 
Bazen korkular, kaygılar bazen.

Bazen o çok bildiğimiz acılar.

Bazen de incitmekten korktuğumuz için sus oluyor herşey. 
Her şey duruyor öyle. 
Çayımız soğuyor bardakta. 
Sigaramız parmağımızı yakıyor. 
Biz sus oluyoruz.

İki yürek yaşarken, bir yüreğe sığdırıyoruz acıları. 
Sonra uzuyor gece.
Karanlık büyüyor. 
Büyüyor sus-lar… 
Yalancı bir tebessümde konuşuyoruz hep 
Farkında oysa gözler. 
Dil farkında yalan söylediğinin, 
Dudak farkında…

Yalnızlık kokuyor işte,
Hemde çok kötü kokuyor. 
Ve en çok yalnızlık biliyor bunu.
En çok sus olmuş zamanlar ağlıyor. 
Yürürken.

Gezerken.

Konuşurken.

Ahhh
Birbirine değmesi mümkün hayatlar yerine 
Birbirine değen acılar büyütüyoruz 
Birbirini büyüten sus lar

Çay soğudu Cane.
Çay soğudu.