BEN’ESKİZLERİ | Aziz Kemal Hızıroğlu

0
109

-III-

Haberci depremim şimdilik

cepleri boş beşik

yüzleri müştemilat fakirlerin

cümle ruh meydanlarını

ele geçirdikleri bir geceyarısı

ben şair

-IV-

yüzünü

güzele, kokuya, renge ovduran

unutulmuş bahçıvanım ben

koydum günün tuvalini

son gülümün yanına

ilk ressam öldü

-VII-

evin her odasına bir çeşme yaptırdım

masalara dek hortumlar

fıskiyeler, sutaraçaları, gölcükler

defterlere ırmaklar sıkıştırdım

bahçeyi denizle doldurdum

küstüğümde ağlıyor

istediğim zaman boğuluyorum

–IX-

mülkiyette çırak kaldım, ilk mirasta üvey evlat

yanlış barışı doğru vahşete aşık gördüm

savaşa hep iş düştü, kamburken dikliğe büründü

güvercin şahinle kolkola, şaştım kaldım

çelimsiz gözyaşım veda dedikodusunda büyüdü

kanrevan teldiken yürüdüm, baktım hepsi şaka

girdiğim her evde iktidardı yalnızlık

sevda istasyonundaki mola, trensiz bir palavra

kafakağıdımın yanına ‘daha güzeli yok’ diye yazdım

nur yağmaya başladı bitpazarına

-XII-

işe yaramaz kalır gibi yapışınız

siz de gidin, gidin hadi

varlığınız figüranlığımı değiştirmez

bu son filmde

belki başka bir filme çağrılır

yüreğimin yeteneğince rol alırım

hadi yaşlanmaya gidin siz, başka bir ömre

benim için üzülmeyin, nasılsa az eskiyeceğim

terkedile terkedile

-XVI-

uzağında kalmamalıydım evrenin

kapılarında dolanmalı

pencerelerinde çiçek sulamalıydım

olmadı

geçti gitti her şey ve kuşluklar

ömrün aşksız bir güze yerleştiğini

anlamalıydım

erişilmeyecek zamanı seyretmek için

tersyüz edilmiş bir uçurumun kıyısında

uzun oturmalıydım

yerim kaygandı, insandım

hepimiz birbirimize benziyorduk

alışmalıydım

olmadı

Aziz Kemal Hızıroğlu


*) Okyanus Eskiz’i Şeyler, Tümzamanlar Yay. Ocak 1998